Als rond half twee de deur opengaat bij woonzorgcentrum Polderburen, hoeft Henk eigenlijk niet te kijken wie er binnenkomt. Hij weet het al. Olga is er. En natuurlijk heeft ze Sunshine meegenomen. De twaalfjarige golden retriever weet inmiddels precies waar ze moet zijn. Zodra ze Henk ziet, rent ze op hem af. En Henk? Die begint meteen te stralen. „Mijn meissie”, noemt hij haar liefkozend.
Die dagelijkse bezoekjes betekenen veel voor Henk. Hij heeft Alzheimer en verblijft vanwege een crisissituatie tijdelijk in Polderburen. Thuis ging het volgens Olga lange tijd eigenlijk nog best goed. Tot Henk ’s nachts steeds vaker naar buiten liep. „Dan moest de politie komen om hem te zoeken”, vertelt ze. „Het ging gewoon niet meer.” Henk heeft het naar zijn zin in Polderburen en hoopt hierna naar woonzorgcentrum Flora te kunnen.
Sinds Henk niet meer thuis woont, komt Olga iedere dag bij hem langs. Sunshine gaat mee. Hij kijkt elke dag uit naar hun komst en hij is niet de enige. Sunshine heeft in Polderburen inmiddels een heleboel nieuwe vrienden gemaakt. Als ze binnenkomt, wil ze het liefst iedereen begroeten. De andere bewoners kennen haar inmiddels ook. Komt Olga een keer zonder haar, dan wordt al snel gevraagd waar Sunshine is. Haar naam lijkt dan ook haast voor haar gemaakt: waar Sunshine binnenkomt, brengt ze een beetje zonneschijn mee.
Voor Sunshine is Dierendag op 4 oktober dan ook niet zo bijzonder. „Voor haar is het elke dag Dierendag”, zegt Olga lachend. Aan aandacht komt ze in Polderburen in ieder geval niets tekort. En ook buiten vermaakt ze zich prima. Tijdens hun bezoek maken ze altijd even een wandeling met Sunshine door de tuin. Thuis heeft ze geen gras, dus laat ze geen kans voorbijgaan om er bij Polderburen uitgebreid doorheen te rollen.
Sunshine vierde op 23 september haar twaalfde verjaardag. Dat ze ooit bij Henk en Olga terechtkwam, was bijna toeval. Henk had een advertentie gezien van een nestje van acht blonde pups, maar er niets over gezegd. Olga zag het krantje liggen. „We kunnen toch gewoon gaan kijken?”
Dat deden ze. Henk had een eenvoudige manier om te bepalen welke hond bij hen hoorde: degene die uit zichzelf naar hen toe zou komen, die moest het worden. Olga ging op haar hurken zitten en één pup kwam enthousiast op haar afgerend.
Dat was Sunshine.
Sindsdien hoort ze bij hun leven. Ook in de tijd dat Henk en Olga nog in twee verschillende landen woonden. Henk woonde vijftien jaar in Duitsland, terwijl Olga in Nederland woonde en werkte in het schoolvervoer voor kinderen met een beperking. In de vakanties ging ze naar hem toe. Sunshine ging heen en weer tussen de twee en woonde zo eigenlijk een beetje bij allebei. Was ze een tijdje bij de ander, dan werd ze al snel gemist. „Dan begon je haar gewoon te missen”, vertelt Olga.
Toen Olga met pensioen ging, kwam Henk naar Nederland. Van die keuze heeft hij naar eigen zeggen „geen dag spijt” gehad. Inmiddels ziet hun dagelijks leven er opnieuw anders uit. Henk woont niet meer thuis, maar één ding is niet veranderd: Olga is er. Iedere dag opnieuw. En Sunshine ook.
Elke zondag komt Henk naar huis. Als Olga hem daarna weer heeft teruggebracht en alleen thuiskomt, zit Sunshine bij de deur te wachten. Alsof ze hoopt dat Henk ieder moment alsnog achter haar aan naar binnen komt. Alsof ook voor haar het gezelschap pas compleet is wanneer iedereen weer bij elkaar is.
Ook Olga heeft ontzettend veel aan Sunshine, zeker nu haar man niet meer thuis woont. Misschien is dat wel wat Sunshine zo bijzonder maakt: ze hoeft niets op te lossen. Ze hoeft er alleen maar te zijn. Net zoals Olga er iedere dag voor Henk is.
Wanneer Henk over Olga praat, vat hij dat zelf misschien nog wel het mooist samen. „Zij is een lot uit de loterij en ik laat haar niet meer gaan hoor.”
Want voor Sunshine mag het dan iedere dag Dierendag zijn, voor Henk is iedere dag vooral de dag waarop zijn twee meiden weer langskomen.
